Telefonu götürüb həmin o qəmli mahnını qoşdu. Musiqinin sədaları otağa yayıldıqca, Toğrul qutunu bağladı. İçində sadəcə ikisinə aid olan, amma artıq mənası qalmayan kiçik bir boyunbağı və solmuş bir gül var idi.
"Sənə heç nə verə bilmədim... Nə bir ömürlük sevinc, nə də bitməyən bir nağıl. Amma bu ayrılıq, sənin yeni və bəlkə də mənsiz daha gözəl həyatın üçün bir başlanğıc olsun. Bu sükut, bu uzaqlıq və bu qəmli mahnı məndən sənə son hədiyyə olsun." Telefonu götürüb həmin o qəmli mahnını qoşdu
Bu mahnı adından və ruhundan ilhamlanaraq, "Olsun Məndən Hədiyyə" adlı qısa, qəmli bir hekayəni təqdim edirəm: "Sənə heç nə verə bilmədim
Onlar 2020-ci ilin o ağır, hər kəsin evə qapandığı günlərində ayrılmışdılar. Şəhər susmuşdu, amma Toğrulun içindəki fırtına dinmək bilmirdi. Leyla ilə keçirdiyi hər an indi bir xatirəyə çevrilmişdi. Toğrul başa düşürdü ki, bəzən ən böyük sevgi, sevdiyin insanı öz xoşbəxtliyi üçün sərbəst buraxmaqdır. Bu sükut, bu uzaqlıq və bu qəmli mahnı
O, qələmi götürüb məktubun sonuna bu sətirləri yazdı:
Payızın soyuq küləyi şəhərin boş küçələrində gəzişirdi. Toğrul pəncərənin önündə dayanıb kənara baxsa da, əslində heç nə görmürdü. Masanın üzərində köhnə bir qutu və bükülmüş bir məktub var idi. Bu, onun sonuncu "hədiyyəsi" idi.